Zijn engelVan Isaia Del Rossa houden is als verdrinken in duisternis. En met elke bezitterige aanraking, elk gefluisterd bevel, raak ik dieper in zijn ban. Op dit eiland bestaat er geen buitenwereld. Geen verleden. Geen toekomst. Alleen hij. Zijn handen, zijn mond, zijn obsessie. Hij aanbidt me, breekt me, laat me smeken om het soort genot waar ik bang voor zou moeten zijn. En hij moordt voor mij zonder met zijn ogen te knipperen. Want voor Isaia ben ik alles.